Home > Zuid-Amerika > Reisverslag Argentinië

Flauwekul natuurlijk, ik houd het gewoon op Nederlands. Al was het maar omdat ik toch niet veel verder kom dan bovenstaand gebrabbel. In mijn vorige verslag heb ik de heren Veldhuis en Dorant enigszins onheus bejegend, maar dit dynamische duo verdient in mijn ogen eerherstel. Ze begingen weliswaar de vergissing de Salar de Uyuni over te slaan, maar ze bezochten wel Salta. En Salta is een alleraardigste stad met fraaie gebouwen en - over het algemeen - vriendelijker mensen dan in de Peruviaanse steden waar ik geweest ben. Ik kwam hier ook de nodige beroemdheden tegen. Deze band bijvoorbeeld, die doet me ergens aan denken. Wie het weet mag het zeggen:

Toen ik goed naar de poster keek viel me trouwens nog iets op. Je moet scherp opletten, maar: heeft Lionel Messi een bijbaantje? En het kan niet op, want even verderop op straat was het volgende tafereel te aanschouwen. Topoverleg tussen Don Corleone en Don Barzini:

Oké, genoeg foto’s van mensen waar waarschijnlijk alleen ik beroemdheden in herken. Tijd voor wat toeristeninfo. Het hart van Salta is het Plaza 9 de Julio. Minder mooi dan de Plaza’s de Armas in Cuzco en Arequipa, maar een prima plek om te relaxen en langslopend volk te bekijken. Een fraai uitzicht is te zien vanaf de Cerro San Bernardo, een heuvel die boven de stad uittorent. Deze plek bezocht ik mede omdat een Zuid-Koreaanse (Mi-Ya of Yu-Hai of iets dergelijks, ik weet het niet precies) dame mij dat vroeg. Uit ervaring wet ik dat je Zuid-Koreanen beter te vriend kunt houden, dus ik stemde toe. Rechts een foto met uitzicht over Salta.

Op een steenworp afstand van Salta ligt Mendoza. Negentien uur met de bus slechts, ik draai er mijn hand niet meer voor om. Hoewel, ik moet eerlijk bekennen dat dit toch wel een akelig lange zit was. Mendoza is vooral bekend vanwege het feit dat ze hier fantastische wijnen maken. Nu kent waarschijnlijk iedereen het ontegenzeggelijk juiste gezegde ‘goede wijn is nog geen bier’, maar ik besloot toch mijn tijd hier nuttig te besteden en een wijnboerderij te bezoeken. Op aanraden van twee min of meer betrouwbare bronnen (Rogier en mijn Footprint-gids) werd dat bodega La Rural. Ik vond het erg interessant om te zien, maar het blijft een feit: goede wijn is nog geen bier.

In Mendoza hebben ze bovendien een aardig park. Het Parque San Martin heeft onder meer een wielerclub, een dierentuin met bijzonder betrouwbare kooien en... een voetbalstadion. Nu vind ik dat normaal gesproken al leuk, maar deze keer was er nog iets bijzonders aan de hand ook. Ik zag namelijk allemaal kraampjes met shirtjes van Boca Juniors. Mijn hersens, die dag nog niet op de proef gesteld, werkten plotseling op topsnelheid. Boca? Hoe, wat, waar, waarom, hoe duur? Toen al deze vragen beantwoord waren en ik een paar uur had gewacht, bleek ik inderdaad bij puur toeval getuige te kunnen zijn van een wedstrijd van Boca Juniors.

Sterren als Martin Palermo (Señor Gol) en Hugo Ibarra (Champions League-finalist met AS Monaco) waren niet aanwezig, maar wel Rodrigo Palacio (aanvaller met bespottelijk vlechtje) en Juan Roman Riquelme (behoeft geen toelichting). Het publiek was geweldig en ging negentig minuten lang door met zingen. Dat denk ik tenminste, want de tweede helft heb ik niet gezien. Mendoza is mijns inziens niet heel onveilig, maar ver na zonsondergang met al je waardevolle spullen over straat zeulen leek me het noodlot tarten. Zodoende zag ik in het hostel tot mijn verbazing dat de 1-1 ruststand was veranderd in een 4-1 overwinning voor het thuisspelende Godoy Cruz.

Tot slot nog een eervolle vermelding voor een tour van een dag die ik heb gemaakt richting de grens van Chili. Van de Alta Montaña en Puentes del Inca had ik geen bijster hoge verwachtingen, maar het bleek een geslaagde dag met uitzicht op een hoop besneeuwde bergen. Zo passeerden we de Cerro Aconcagua, met 6959 meter de hoogste top van Zuid-Amerika. Rechts nog een foto genomen van een zeer bijzondere natuurbrug.

Mijn volgende verslag - waarin ik geen mensen zal beledigen, beloofd - zal waarschijnlijk komen vanaf een van de meest afgelegen plekken ter wereld: Paaseiland.