Home > Zuid-Amerika > Reisverslag Bolivia

Vanwaar deze kinderachtige reactie? Welnu, de zoutmeren in Bolivia zijn volgens mij zo’n beetje het mooiste wat dit continent aan landschappen te bieden heeft. Niet alleen vind je hier eindeloze zoutvlaktes, maar ook meren in allerlei kleuren. De namen verraden wat dat betreft veel: het Laguna Blanca is wit, Laguna Verde groen en het Laguna Colorada bevat een hele reeks kleuren en bovendien een enorme hoeveelheid flamingo’s. Buitengewoon mooi allemaal. Om de een of andere reden schijnt iedereen die deze locatie bezoekt een foto te willen maken van springende mensen. Ik zou niet weten waarom, maar dat doen we dan maar.

De tour maakte ik samen met een groep studenten die vanuit de hele wereld naar de universiteit van Santiago zijn getrokken. Dat was erg gezellig en bovendien vaak erg grappig. Naast een Nederlander die Spaans wilde leren waren er Duitsers die Nederlands wilden spreken, een Mexicaan die Duits wilde praten, Amerikanen die hun Franse woordenschat trachtten te verbeteren, een Australiër die zich verbaasde over mensen die meer dan twee talen speken en een Française die het allemaal wel best vond en alleen maar irritante muziek in de jeep draaide. Een mooie vicieuze cirkel al met al. Alhier een groepsfoto voor een rots die door Salvador Dali zelf geschilderd lijkt te zijn:

Een van de grappige facetten aan de zoutvlakte is dat je (op foto’s althans) geen diepte ziet. En dan krijg je dus weer allemaal mensen die de meest rare fratsen uithalen om maar een hilarische foto mee naar huis te kunnen nemen. En natuurlijk vind ik dat zelf ook erg leuk, want toerist ben je immers 24 uur per dag. Kijk eens hoe vreselijk sterk en groot ik op deze foto ben?

Na de driedaagse tour scheidden onze wegen zich alweer. Acht uur in een rammelende bus verder ligt Tupiza, waar je ook weer allerlei excursies kunt doen. Zo is er de Butch Cassidy and the Sundance Kid-tour, naar de film die alleen al vermaard is vanwege de hilarische scène waarin het duo een bank probeert te overvallen met behulp van een Spaans woordenboek. Maar die tour betekende een dag in een jeep zitten en kostte ruim dertig euro, dus koos ik voor een paardrit van drie uur en twee tientjes minder. Verkeerde zuinigheid, zo bleek. Die dingen zitten waardeloos en zijn niet te besturen. Op een mountainbike kun je tenminste zelf bepalen waar je heen wilt. Maar goed, de uitzichten waren wel heel mooi. De gids zorgde overigens voor een unicum, door me er zelf op te wijzen dat het gebruikelijk is na afloop van de rit een fooi te geven. Omdat ik hem toch al irritant vond, besloot ik de fooi die ik in gedachten had maar te halveren. Daarna beende hij snel weg zonder ook maar iets te zeggen: weer een unicum.

Inmiddels ben ik de grens met Argentinië overgestoken en bevind ik mij in de stad Salta. Wederom een lange reisdag, maar die valt best mee als twee Engelsen achter je de gehele reis de discussie voeren wie de betere acteur is: Chuck Norris of Steven Seagal? Mijn volgende update zal hoogstwaarschijnlijk worden: Salta en Mendoza. Hasta luego!