Home > Zuid-Amerika > Reisverslag Brazilië

Het begon al op Schiphol, waar mijn Koreaanse metgezel Rogier (bij intimi bekend als Song of Park) op het laatste moment nog een bewaarsok voor zijn nagelnieuwe iPod Nano wilde kopen. Nog net op tijd kwamen we bij de incheckbalie, alwaar vliegmaatschappij TAP nog een verrassing voor ons had. Ons vliegtuig bleek niet meer dan een met plakband en kauwgom bij elkaar gehouden verzameling Lada-onderdelen. Gelukkig mochten we in Lissabon overstappen in een meer comfortabel exemplaar. Nu bleek echter het eten niet weg te krijgen, stond de tv veel te ver weg en waren de meegebrachte Sudoku-puzzels te moeilijk. We namen ons voor een flinke klachtenbrief aan de Albert Heijn te schrijven. Niet dat zij hier iets aan kunnen doen, maar we moeten toch ergens genoegdoening krijgen voor de geleden emotionele schade.

Wereldster
Veel ellende dus, maar Salvador blijkt al snel alle ontberingen driedubbel waard. Duizenden mensen die over het strand en langs de boulevard flaneren, scheurende auto’s die niet kijken op een deukje meer of minder en palmbomen zover het oog reikt. En ‘s nachts is de stad al helemaal een verademing, ideaal voor twee fanatiekelingen die overal een Kodak-moment in wensen te herkennen. Helaas kunnen we niet lang in Salvador blijven. Sjef en Mike wachten over luttele dagen op ons in Vitoria, ruim een dag reizen zuidelijker. Dus besluiten we een busticket te regelen naar Belo Horizonte, wat met ons geweldige Portugees geen enkel probleem is. Strepsils bestellen wij door te kuchen en op onze keel te wijzen, dat is een beetje ons niveau.

Voor een uitje is nog wel tijd: het Estadio Otavio Mangabeira, een 92.000 plaatsen tellend maar vervallen voetbalstadion. Indrukwekkend, alleen krijgen we van een gorilla in bewakersuniform geen kans fatsoenlijke kiekjes te schieten. Verder lopen we toevallig langs filmopnames, waar we een wereldster zien. Het gaat om niemand minder dan Rob Schneider, de man die het acteren met all-time klassiekers als ‘Deuce Bigalow, Male Gigolo’ en ‘Deuce Bigalow, European Gigolo’ naar een hoger niveau heeft gebracht. Onze gewaagde voorspelling: ‘Deuce Bigalow, Brazilian Gigolo’.

Belo Horizonte
Stel je even voor. Je zit in een willekeurig restaurantje te eten in Belo Horizonte, een grote maar weinig bijzondere Braziliaanse nieuwbouwstad. Net als je je derde biefstuk naar binnen wilt proppen, begint Song opeens spastische neigingen te vertonen. ,,Heee! Veldhuis!!!’ Verbaasd draai je je om, in de veronderstelling dat de arme jongen nu toch echt zijn verstand heeft verloren. Maar het onwaarschijnlijke is inderdaad waarheid geworden. Daar lopen Mike en Sjef, in gezelschap van een vriendelijk ogende Verlaat-look a like en zijn nors kijkende compaan. We treffen ze meer dan acht uur reizen van de plek waar we pas vier dagen later hadden afgesproken.

,,Hee Song! Heb je je benen wel geschoren?” De vrienden van Sjef en Mike blijken twee locals die in Belo Horizonte woonachtig zijn. ,,Gekkenhuis gasten!” Mike heeft het naar zijn zin. ,,We zijn vandaag al naar een bruiloft geweest en hebben zo weer een feest.” Na kort overleg met Verlaat besluiten we de kroegen in de buurt onveilig te gaan maken. Ouderwets gezellig weer, ook al worden we al snel op rantsoen gezet door de beide Brazilianen. Omdat we de komende dagen een verschillend programma hebben, nemen we afscheid om elkaar over vier dagen weer te treffen.

Want Sjef en Mike moeten met Verlaat kerken bezoeken en wij hebben ook nog een leuke middag voor de boeg. Wat heet, puur toevallig hebben we kaarten kunnen regelen voor de wedstrijd Atletico Mineiro – Cruzeiro. De derby van Belo Horizonte en één van de belangrijkste wedstrijden van het land. Het is in één woord ge-wel-dig. Het Estadio Governador Magalhaes Pinto is de op een na grootste voetbaltempel van de wereld en zit tot de nok toe volgepakt met knotsgekke supporters. We zien volop vuurwerk, moeten negentig minuten staan op de banken en zijn getuige van de nodige vechtpartijen om ons heen. De azuurblauwen van Cruzeiro verslaan de zwart-witten van Atletico met 1-0. Gelukkig zitten wij in het Cruzeiro-vak en halen we ongedeerd de uitgang.

Hanging in Vitoria
Wij spoeden ons verder en gaan bus in en bus uit, op weg naar het beeldschone Ouro Preto en Vitoria. Veel reizen dus, wat volgens Song komt omdat Brazilie zo’n groot land is. Ik vind dat daar geen speld tussen te krijgen is. Next stop: hanging with Sjef and Mike in Vitoria.

Verder lezen