Home > Zuid-Amerika > Reisverslag Brazilië

De Braziliaanse kust laat zich met geen enkele andere vergelijken. Fraaie stranden, de hele dag zon en overal schaarsgeklede dames. Alleen is daar in Vitoria weinig van te merken. Hier is het namelijk gewoon oersaai. Als Mike elke drie minuten zegt dat Vitoria een geweldige stad is en dat het een geweldig idee was om hierheen te gaan, weet je wel hoe laat het is.

Bij gebrek aan andere vormen van vertier, besluiten we ons heil te zoeken in een van de shopping malls, zeg maar een Beverhof in het groot. Na de nodige sportzaken bezocht te hebben (nog duurder dan Intersport Veldhuis), dient zich het eerste conflict van de vakantie aan. Song wil per se bij Panda San eten, Sjef geeft de voorkeur aan Mr. Beef. Als volwassen mensen lossen we het probleem op en besluiten we Song te negeren.

Maar ook al is er voor ons weinig te beleven in Vitoria, de mensen vinden het natuurlijk wel fantastisch met ons. Zoals Junior, de grootste player die in Vitoria rondloopt. Hij studeert in Schotland ('I have a girlfriend there, but I don't care for her'), maar vliegt een paar keer per jaar de oceaan over. Hier houdt hij barbeque's voor honderden vrienden, waar wij uiteraard ook toe behoren.

We mogen met Junior mee naar Swingers, een hippe tent waar het tien graden vriest en de muziek zo hard staat dat drie setjes oordopjes per persoon geen overbodige luxe zijn. Onze nieuwe vriend heeft helaas zijn avond niet, wat ook geldt voor Sjef. Hij krijgt zo'n last van zijn keel dat hij zelfs dagen later slechts zwak gerochel kan produceren.

Pooier
Nu waren we toch al niet van plan lang in Vitoria te blijven, maar een incident bij ons hotel is voor ons helemaal de spreekwoordelijke druppel. De allervriendelijkste pooier die de hele dag rond ons onderkomen lawaai loopt te maken, wordt door twee zwaar bewapende politieagenten afgevoerd. Zomaar. De arme man roept nog nooit in zijn leven iets verkeerds te hebben gedaan, wat wij natuurlijk direct geloven. Waar moet het heen met de maatschappij, als eerzame burgers zonder pardon midden in de nacht van straat worden geplukt? Voor ons reden genoeg om de bus (speciaal voor Sjef met verzwaarde bodem) naar Porto Seguro te pakken. Een loodzware rit van 11 uur, maar na zoveel onrecht hebben wij dat er graag voor over.

Porto Seguro
Het kostte alleen al een hoop moeite om Porto Seguro, de geboorteplaats van de Lambada te bereiken. Allereerst wilde een of andere clown de bus niet uit, waardoor de politie eraan te pas moest komen. Dit leidde indirect tot het bananenincident van Song: ‘Check die neger met die diadeem!’, hetgeen tot vele boze blikken in de bus leidde, daar er louter (Frank) donkere mensen in de bus zaten. Die Song, wat een boef! Maar goed, we waren natuurlijk al lang blij dat we het bruisende Vitoria mochten verlaten, dus hadden we niets te klagen. Op het busstation ’s nachts rond half 2 een puik hotel voor weinig weten te regelen. Meteen het mandje in maar weer.

Na een goede nachtrust de volgende dag, i.p.v. te chillen aan het strand, vanwege het bewolkte weer, het stadje verkend. Het zag er allemaal zeer pittoresk uit en heel toeristisch. ’s Avonds gegeten op de ‘Pasarella do Alcool’, de plek te zijn in de stad. Deze promenade staat bol van kraampjes, muziek en capoeira. Zonder Sjef op pad deze avond, daar deze jongen niet geheel fit was en zodoende wijs een avondje rust hield. Dus met z’n drieën de stoute schoenen aangetrokken en naar een fuif/optreden van een lokale held geweest. Er werd weer veel gedanst op de forro, funk en axé. Genieten wel.

Het weer was de volgende dag een stuk beter, waardoor we het strand opzochten. Uiteraard werden we weer dood gegooid met gele bussen van het Braziliaanse equivalent van Gogo Tours of 538 Beachmasters, allemaal opgeschoten jongeren dus. Later zouden we nog menigmaal door deze groep gestalkt worden, maar dat terzijde. Op het strand was het genieten geblazen, te meer een aantal zeer gevordere capoeiradansers hun kunsten vertoonden, ongelooflijk, wat een atleten!

Buggy 1
De dag ervoor hadden we al besloten bij het gerenommeerde ‘Billy Car’ een buggy te huren voor 1 dag, uiteindelijk werden het twee dolle dagen in onze gouden rakker, met Song als cabdriver. De eerste buggy die we mochten proberen, was van een zeer matige kwaliteit; het lukte onze coureur Sato niet de derde versnelling te bereiken. Nadat ook Brace dit niet lukte, besloten we de buggy terug te brengen voor de tweede keer. De eerste lekte ie al benzine. Lekker weer, net voor 30 euro gasolina (de hit van het moment in Brazilië) comum erin gegooid, hetgeen die kerel weer over mocht ‘blazen’. Hij was er zichtbaar erg blij mee. Nu wel een goede bak, dus konden we 2 ½ uur later eindelijk op pad. We wilden een aantal stranden (aanraders in de Lonely Planet) ten zuiden van Porto Seguro bezoeken, echter kwamen we via het inlandse Eunapolis ten noorden van het plaatsje terecht. Dit mocht de pret echter niet drukken, daar we een puik kokosnotenstrand aandeden. Na wat off-road sessies van Song, mochten Sjef en Mike ook nog een poging wagen in de buggy. Niet geheel onverdienstelijk, gas is alles! ’s Avonds werd er in ‘a seedy area’ de beste pizza van de stad verorberd.

Buggy 2
Omdat we nog zoveel gasolina over hadden, besloten we andermaal 80 reais te lappen en onze gouden rakker nog een dag te behouden. Dit kan hadden we ons wel goed ingelezen, waardoor we allereerst de ferry namen richting Arraial d’Ajuda. Dit is een zeer puike plaats, vol met mooie pensions en optrekjes. Hier hebben we 1 strand aangedaan, maar omdat we daar weer gestalkt werden door 11 gele bussen van Forma Tours, hebben we eieren voor ons geld gekozen en andermaal tot groot genoegen van Song het off-road path genomen richting Trancoso. Het was zeer comfortabel achter op de buggy; Sjef en Brace hadden de tijd van hun leven, ze werden levend verbrand. Trancoso schijnt overigens de plaats te zijn waar Leonardo di Caprio samen met z’n Braziliaanse supermodel Gisele Bündchen een optrekje heeft gevonden. Hier hebben we een strand bezocht, die echter bestemd leek te zijn voor oudere dames, dus zijn we ‘m hier ook weer gauw gemopt. Vervolgens zouden we op zoek gaan naar Praia Espelho, één van de top 10 stranden van Brasil, gelegen tussen Trancoso en Caraíva. Natuurlijk weer keihard erlangs gereden, maar wel 70 kilometer verder gelegen Caraíva bereikt, dwars door een natuurreservaat. Ook een fantastisch strand daar, maar helaas amper wat van gezien, daar Sjef z’n visje wilde nuttigen in alle rust en het bijna donker werd, zodat we genoodzaakt waren het plaatsje te verlaten. We waren echter niet geheel ongeschonden uit de strijd gekomen. De nogal agressieve rijstijl van Boumsong had de buggy genekt: amper nog benzine en een lekke band, iets wat Sjef ‘al lang al had gezien en ook had gezegd, maar niemand had het gehoord’, lekker weer! Dus bij de locals in het dorpje wat gasolina geregeld en bij een andere toko de band op laten pompen. Nu was het hopen geblazen dat de band het zou houden, anders mochten we een nachtje in de jungle doorbrengen. Gelukkig weerde ie zich kranig, waardoor we gewoon via de snelweg (kon ook nog ja) weer Arraial d’Ajuda bereikten, Sjef en Brace bijna vernikkeld, omdat Song weer als een meleier ging. Hier de pont genomen, waar Sjef een kind geslagen had en Song bij het verlaten van de pont bijna nog een voetganger schepte en een kerel van z’n motor reed. Uiteindelijk veilig en wel aangekomen bij het hotel. ’s Avonds bij de Japanner gegeten, omdat Song al twee volle weken aan onze kop aan het zeuren was. Een legendarische dag al met al.

De volgende dag de buggy teruggebracht en bustickets voor Salvador gekocht. ’s Middags nog wat tijd gespendeerd bij de meest bekende beachclub van de stad: Barramares. Uiteraard weer een afvaardiging van Forma Tours afgewimpeld daar. Vervolgens opgefrist en ’s avonds de luxe bus naar Salvador gepakt.

Salvador

,,Toen ik erachter kwam dat er geen roomservice was, vertrok ik onmiddelijk. Ik ga niet in een hotel zonder roomservice zitten. Er zijn grenzen.”

Een citaat uit het boek ‘De Stromannen’ van Michael Marshall, maar het had net zo goed van Sjef afkomstig kunnen zijn. Zijn eerste reactie op ons bescheiden hostel in Salvador is ongeveer als volgt: ,,Wat? Geen televisie op de kamer? Wat een schillenhut!” Om er vervolgens achter te komen dat de douches één verdieping hoger liggen dan onze kamer: ,,Sjeuses! We gaan hier morgen weg!” Als daarna ook nog blijkt dat we de bedden zelf op moeten maken, breekt helemaal de hel los. Uiteindelijk besluiten we toch te blijven, vooral omdat het wel erg veel moeite kost om alle tassen weer naar een ander onderkomen te zeulen. En ach, ze geven hier leuke Halloween-feesten.

De zaterdagavond besteden we nuttig, door ons tussen de plaatselijke jetset te begeven. De Fashion Club, volgens ons aller Swahn een fantastische uitgaansplek, is een van de hipste tenten van de hele stad. Hier wordt de elite van het plebs gescheiden, om het maar eens oneerbiedig te zeggen. Met wat moeite komen we binnen, omdat we ons eerst gestolen entreekaartjes laten aansmeren door onze huichelachtige taxichauffeur. Eenmaal binnen blijkt Swahn inderdaad geen woord teveel te hebben gezegd. Uitstekende tent, met hier en daar wat al te opdringerige mensen. Wéér vindt er een bananen-incident plaats, waarover op dit moment echter nog geen verdere mededelingen gedaan kunnen worden. Misschien over vele jaren, maar dan wel tegen forse betaling.

Na vijf nachten is het hier weer mooi geweest. ‘s Ochtends om zeven uur uit je bed getrild worden omdat er op de straat naast onze kamer trommelrepetities worden gehouden is even leuk, maar dat valt ook geen week vol te houden. Bovendien hebben we de meest interessante gebouwen nu wel zo’n beetje binnenstebuiten gekeerd. Tijd om verder te gaan, tijd voor het natuurpark Chapada Diamantina. Zes uurtjes met de bus, naar Braziliaanse begrippen niet meer dan een lokaal ritje. De komende dagen zullen in het teken staan van hiken, door de modder ploeteren en wilde dieren fotograferen. Eindelijk de rust waar we zo hard aan toe zijn?

Verder lezen