Home > Europa > Parijs reisverslag

Het speelschema had al een mogelijke ongerustheid weggenomen: Federer zou in actie komen op maandag! Gelukkig maar, want die zag ik toch het liefst spelen. We zaten wel met nog een klein probleempje. Vier van de zes hadden kaarten voor het centre court, maar G. en C. alleen voor de bijbanen. Geen Federer dus. Zwaan had echter een truc bedacht die simpelweg niet kon mislukken. Zei hij. Vier man zouden het stadion binnenlopen en vervolgens zou hij alleen weer naar beneden gaan om G. en C. op onze tickets naar binnen te loodsen.

Ik had er wat bedenkingen bij: op alle tickets stonden namen van mannen en op zo’n kaartje zou Carina binnen moeten komen? Op hoop van zegen dus en Zwaan bleek volkomen gelijk te hebben. Binnenkomen was geen enkel probleem en zo genoten we met zijn zessen tegelijk van tennis, de zon en het prachtige uitzicht dat je vanaf de bovenste rij van het Courte Philippe Chatrier hebt:



Roger Federer was snel klaar met de Australiër Peter Luczak, zodat we ook nog wat andere spelers en speelsters in actie konden zien. Serena Williams pikten we kort mee en op een bijbaan was een mooie pot aan de gang tussen de Spaanse gravelbijter Tommy Robredo en de Servische houthakker Viktor Troicki. De Nederlander Robin Haasse speelde ook, maar diens achterafbaantje zat al vol met een brallend Oranjelegioen. We sloten de dag dus maar weer af op het centre court.

Robert Zwaan is zo iemand die alles dat met Duitsland te maken heeft geweldig vindt. Toen er dus een Duitser met een pet achterstevoren op het hoofd en een prachtige naam op het centre court verscheen, was hij meteen verkocht. Dieter Kindlmann. Federer was direct vergeten. Vanaf het eerste punt (,,Nou nou nou, kiendelman!’’), via de volgende winner (,,Sooooowwww, wat is die kien-del-man bezig zeg!’’) en een geslaagde return (,,KIEN-DEL-MAN! Sjongejongejonge…”) was een nieuwe held geboren. Kindlmann verloor overigens redelijk kansloos, dat wel. Jammer, want het hadden nog mooie dagen in huize Zwaan kunnen worden.



Na het tennis moesten G. en C. (het waren 24 fantastische uren) Parijs alweer verlaten en vanwege een communicatiefoutje op zijn werk (vergeten vrij te vragen) moest Zwaan met ze mee. Song, Tonie en ik bleven nog een dagje om wat door de winkelstraten te slenteren. Niet te veel natuurlijk, want voor die laatste dag waren een paar eisen gesteld. We mochten niet te ver bij het hostel vandaan gaan en er moest zo min mogelijk gelopen worden. En er moest natuurlijk een plan zijn. Kortom, we deden op dinsdag niet zo heel veel meer.

Song bracht ons nog langs de hipste winkel van Parijs, waar hij ontdekte dat het horloge van zijn dromen uitverkocht was en hij dus maar een sleutelhanger kocht. Weggaan zonder aankoop zou immers uit den boze zijn.

De Talys was terug helaas minder op dreef dan op de heenreis. Het was geen Zjoefff… en je bent in Brussel. Zjoéééeefff… Amsterdam deze keer. Een brand ergens op een spoor kostte de nodige tijd en een idioot die aan de noodrem trok omdat hij zijn station gemist had ook. Naja, klein minpuntje. Parijs was verder toch wel top. Net als Kien-del-man natuurlijk.